Transport wody i cukrów w roślinie.

Arkusz maturalny z biologii rozszerzonej 2018, stara formuła

U drzew odległość między liśćmi asymilującymi CO2 i eksportującymi produkty fotosyntezy
a korzeniami pobierającymi wodę i składniki mineralne z podłoża dochodzi nawet
do kilkudziesięciu metrów. Koniecznością jest więc sprawne funkcjonowanie transportu tych
substancji w całej roślinie. Za transport wody i składników mineralnych odpowiadają naczynia
drewna, a przez łyko jest przemieszczana główna masa związków organicznych, w tym – produkty
fotosyntezy. Wyjątek stanowi transport wiosenny u drzew okrytonasiennych, gdy nie ma jeszcze
liści. Wówczas cukry są przemieszczane przez drewno.

Na podstawie: Podstawy fizjologii roślin, pod red. J. Kopcewicza i S. Lewaka, Warszawa 1998.

a) Uporządkuj poszczególne elementy uczestniczące w transporcie cukrów u roślin
okrytonasiennych w okresie letnim – zgodnie z kierunkiem transportu. Wpisz numery
2.–6. we właściwe miejsca tabeli.

Transport wody i cukrów w roślinie.

b) Wyjaśnij, dlaczego ograniczony dostęp wody w podłożu skutkuje ograniczeniem
pobierania CO2 przez roślinę. W odpowiedzi uwzględnij funkcjonowanie aparatów
szparkowych.

…………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………….

c) Uzupełnij poniższe zdania tak, aby powstał poprawny opis dotyczący wiosennego
transportu cukrów przez elementy drewna rośliny. Podkreśl w każdym nawiasie
właściwe określenie.

Transport wiosenny cukrów u drzew okrytozalążkowych, gdy nie ma jeszcze liści, zachodzi
z udziałem drewna. Te cukry pochodzą z rozkładu (glikogenu / skrobi) – wielocukru, który
został zmagazynowany w okresie jesiennym w komórkach miękiszowych pnia lub korzeni
drzewa. Siłą napędową tego transportu jest (siła ssąca / parcie korzeniowe).

Wykres wpływu stężenia auksyn w roztworze na średni przyrost długości epikotyli.

Arkusz maturalny z biologii rozszerzonej maj 2016 nowa formuła

Epikotyl to odcinek łodygi siewki znajdujący się między liścieniami a pierwszymi liśćmi.
Na rysunku przedstawiono doświadczenie, do którego wykorzystano epikotyle siewek grochu. Z siewek wycięto fragmenty epikotyli długości 5 mm i umieszczono je po pięć w czterech szalkach z roztworami auksyny – kwasu indolilo-3-octowego (IAA) o różnych stężeniach – oraz w jednej szalce: z wodą bez dodatku auksyny. Po 12 godzinach zmierzono długość wszystkich fragmentów epikotyli. Eksperyment przeprowadzono w trzech powtórzeniach, uzyskano bardzo podobne wyniki. Średnie wartości wyników doświadczenia przedstawiono na wykresie.

Wykres wpływu stężenia auksyn w roztworze na średni przyrost długości epikotyli.

Na podstawie: A. Szweykowska, Fizjologia roślin, Poznań 1998.

1. Sformułuj problem badawczy przedstawionego doświadczenia.

2. Oceń, czy poniższe stwierdzenia dotyczące wyników doświadczenia są prawdziwe. Zaznacz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.

Wykres wpływu stężenia auksyn w roztworze na średni przyrost długości epikotyli.

3. Podaj przyczynę wydłużenia się fragmentów epikotyli w próbie kontrolnej.

Wskazówki:

Skrótem auksyn jest – IAA. Syntezowane są w stożku wzrostu rośliny i regularnie rozprowadzane w niej, stąd w tkankach rośliny jest jakieś stężenie IAA i można je określić.

Epikotyl jest częścią rośliny,  która nie ulega wydłużeniom w wyniku podziałów, a wynika ten wzrost z fazy elongacyjnej, czyli wzrostu komórek.

793 790 445 dawidwyrozebski@gmail.com
Skontaktuj się w sprawie rekrutacji